Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Στὸ πρακτορεῖο

δηγονται γι τ ραντεβο 
μ τν θαλπωρ τς πανάληψης.

Κάπου - κάπου χρόνος χάνεται, θολώνει
κι εναι ναμονή, ναμον κωματώδης -
σπασμο γωνίας στριμώχνονται μ τ' ποτσίγαρα...

Μόνη νδειξη ζως δον τς ττας -
τς κρυφς τους ρωμένης. Τ χουν ποντάρει λα
σ' κενον τν συναγώνιστο ργασμό.

Δν τζογάρουν. ρχεται, τν δια πάντα ρα
μ τ διο γατίσιο βλέμμα
μ τ τακούνια της παράλλαχτα ν θορυβον.-

Κα τί γαλλίαση, τί γαλήνη στ τέλος
ταν, μ τος μς κόμα τρεμάμενους,
βγαίνουν ξω νικημένοι καί σίγουροι. 


Ε. Μύρων, 7/2017