Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Δήμος ονείρων - Σελάνα Γραίκα

Πολλές οι ζωές που δεν έχουμε ζήσει,
νύχτες, μ' αρωματισμένα μαλλιά στο κεφάλι·


όπως να βγαίνεις περίπατο
σαν το φεγγάρι δεν είναι σε θέση

- όταν διψάει να κυνηγά 
ή όταν ζυγιάζει τα φτερά του.- 

Πολλές οι ζωές που δεν έχουμε ζήσει 
και περιμέναμε, με το φως της ημέρας 
το πουρπούρισμα του μικρού μας πουλιού· 
σαν ένα βόμβο, ανεπαίσθητο, που χωρούσε στο χέρι. 

Ούτε ακούσαμε, ποτέ, της κραυγή μίας θάλασσας 
-στα πάντα γεμάτης-, 
πως είν' η ζωή μας πελώρια 
και κάθε στεγανό της δυνάστης· 
πολλές οι ζωές που δεν είχαμε ζήσει, 
να περπατήσουμε στο χείλος του ηφαιστείου
-παράδειγμα-, 
ή για ένα τέλος να ψάξουμε στο μίτο μιάς Αριάδνης. 

Πολλά αυτά, στα οποία κάναμε πίσω 
το δυνατό άρωμα μιάς μεγάλης αγάπης 
και πω περνάει στα φιλιστρίνια 
ο Έρωτας, σε όλα του, λαθρεπιβάτης. 

Κι εσύ, ζωή που δεν ζήσαμε 
αφού φοβηθήκαμε να πάμε το βήμα 

-δεν θέλαμε πολύ και τα ταξίδια- 

έλεγες: 
« κοίτα να συνηθίσεις την μειονότητα, 
πιο χαμηλά το κεφάλι» 
κι ειρωνικά μας επέστρεφες λόγια 
δικά μας και γνώμες 

- όχι συγνώμες και δάκρυα- 

και γύρω μας οι πειναλέοι προσμέναν 
το λάθος, το πάθος, το φταίμα 

τι έχουν τα έρμα μας, αφού 
δεν ήσαν σκοποί να ξαφνιάσουν. 

Για το μέλλον δεν ξέρω πολλά 
αλλά, θα σας θυμάμαι 
στα κρυφά αγκαλιάσματα 
του καιρού μας που πέρασε· 
και πια' ναι χαμένος.


Σελάνα Γραίκα