Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Ἐν εἴδει ἀπάντησης



Andre Gide λεγε πς τ ργο τέχνης γεννιέται π τν καταπίεση, ζε μ τν πάλη κα πεθαίνει άπ τν λευθερία. (λευθερία μ τν ννοια τς συδοσίας).
Συνεπς, να ποίημα, σχέτως ν χει γεννηθε π γνήσιο βίωμα, θ πεθάνει π τν κατάσχετη φλυαρία, τν μορφικ συδοσία, τν -μορφία. Κι μως (κα) στν ποχή μας ατς εναι μόνος ‘’νόμιμος’’ κα ποδεκτός, π τν φιλολογικ γέλη κα τ νεοσύστατη φάμπρικα τν κολοβών, τρόπος γραφς τς ποίησης ( τουλάχιστον αύτο πο νομίζουν κενοι πς εναι ποίηση). Ελογες ο ατίες πο ποστρέφονται ποιαδήποτε πόκλιση π τν κανόνα, κα ο μν κα ο δέ, ν βαυκαλίζονται ναμεταξύ τους. λλ εναι κι ατ μι στάσις. Νοιώθεται…
Ο καρπο εναι ξ παρχς σπάνιοι στν ποίηση κα κύριο μέλημα το ποιητ εναι τ κέλυφός τους· ν εναι σάπιο, στραπατσαρισμένο, παραφορτωμένο δ μπορε ν φυλάσσει τίποτα ντς του. Γι΄ ατ κα διαβάζουμε τόσα κεν κελύφη νόσ πιπλέουν – γι σο πιπλέουν…

Ε. Μύρων