Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2020

Ένα απόκομμα

στις βιτρίνες κοιτάζει τιμές

κουβαλώντας μαζί αγωνία κι έν' απόκομμα θλίψης η βροχή συνεχίζει να θυμίζει πως σπίτι του χθες παγωμένα κοιμήθηκαν μερικά πεινασμένα σκυλιά οι φωνές των ανθρώπων περπατάει σε κόκκινα χώματα η ψυχή του σκουριά και ρυτίδες |

 θα καλμάρουμε

πάλι         το θυμό την αγωνία με κλισέ και αφόρητες ελπίδες λόγια που δεν μας λογαριάζουν εικονικές νίκες όπως οι τζογαδόροι πουλάνε την ψυχή τους      για να παίξουν κι αύριο

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

Μου ζήτησες έναν πίνακα για το σαλόνι

να τον βλέπουν τα παιδιά δεν ήξερες ότι είχα μόνο χρώματα γκρεμού (το σταχτί της απόγνωσης  τη σκουριά της μοναξιάς  τις αποχρώσεις του χάους) πού να ξερες ότι δεν πιάνει ο ασβέστης στο σκοτάδι
- Ε. Μύρων

11.20