Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Χαρακιές

Άνοιξα το παράθυρο ένα πρωί
και βρήκα σκιές να παλεύουν
κουρασμένες απ΄το ξενύχτι και το αλκοόλ

μπερδεμένες με τις νότες του δρόμου
τρέκλιζαν, παραπατούσαν.
Κι από τον καυγά
ξόφαλτσες μαχαιριές
άφησαν χαρακιές στους τοίχους.
Βάθια αποτυπώματα.
Και το παράθυρο πλέον
τρίζει κι ανοίγει με δυσκολία
τις ωραίες πρωίες.


Ε. Μύρων, Σεπτέμβριος 2016

1 σχόλια:

χαρακιές ή αμυχές στη ψυχή , στην καρδιά , τόσο βαθιές που το αίμα κάνει σταμπα .....εκεί έξω γίνεται η χαρακιά το βλέπεις και ψάχνεις πάντα να βρεις τι ειν αυτό που σε πλήγωσε..μέσα απ τις σκιές .....απίθανο κείμενο...