Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Μικρό ἀφιέρωμα στόν ποιητή Ε. Μύρωνα, ἀπό τόν κ. Μάνο Τασάκο.

Εναι κάποιες φορς πο κριτικ τς λογοτεχνίας, μοιάζει μ κείνη τν δουλει το ρυμουλκο.
πως τ μικρ σ μέγεθος κα ταπειν κενο πλεούμενο τραβ πίσω του σκαρι πο τύχησαν, πο βυθίστηκαν, πο ξέμειναν στ ρηχά, σκαρι πο μεναν μοναχ ν γέρνουνε στ κύματα δίχως τιμόνι κα πυξίδα τσι κα κριτικς λογοτεχνίας χει κάποτε παρόμοιο ργο ν τελειώσει. Μέσα σ να πέραντο πλθος χειρογράφων πο κιτρινίζουν στ συρτάρι του, ματι του πρέπει ν ερει τ ξιο σκαρί, τν ξια ράδα πο μισοπνίγεται στν φάνεια, στν σωρό, στν συνάθροιση κα μ ση τρυφεράδα μπορε, ν τραβήξει σ στέρεο πάτημα τν στχο κα ν το δώσει τν θέση πο το πρέπει.

Σ ποχς κρισίας κα πικράτησης πόλυτου ποκειμενισμο, ατ τ ργο δν εναι μοναχ χαρο κα κοπιδες, εναι κυρίως δύσκολο κα πικίνδυνο. Συνηθισμένη ματι στν μετριότητα κα στν σύμβαση, εναι εκολο ν παραγνωρίσει, ν λαθέψει, ν δώσει τ εσημα στ κίβδηλο κα ν σταθε χθρικ πέναντι στν ποιότητα κα τν ξιοσύνη. κόμη κα τότε πο κριτικ στν λλάδα ταν σχετικ συγκροτημένη κα πατοσε πάνω σε θηριώδη μόρφωση – κόμη κα τότε ξέφυγαν ποιότητες, ποιητς καταδικάστηκαν ν σηκώνουν τικέττες στερεότυπες, (μβληματικ παράδειγμα Καρυωτάκης), στίχοι πρωτοποριακοί, (σ μορφ κα περιεχόμενο), ποβλήθηκαν π τν στορία τς λογοτεχνίας ς κατανόητοι, αρετικοί, κάποτε πλς διαφορετικοί.

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο ἐδῶ: